Hvat vísindaligt gransking sigur um netpætitiónir

Uttan umboðshevjamongd: leiðin til djúpari luttøku

Tann mest vanliga kritikkurin móti elektroniskum undirskriftainnsavningum er, at tær umboða "slacktivismu": lágorka atgerðir, sum fáa fólk at kennast væl uttan at røkka nøkrum ítøkiligum úrslitum. Tó hava politiskir vísindafólk í stóran mun avlivað hesa útskiftisteori. Í staðin fyri at útskifta offline-virksemið, virkar talgild luttøka vanliga sum ein inngongd.

Rannsóknir vísa á, at virksemi á netinum ofta virkar sum fyrsta, lættasta stigið á eini stigatalvu av anga, ið fær borgarar at arbeiða, sum annars kundu verið óvirknir.

Harafturat, sum sosiologurin Zeynep Tufekci vísir á í síni gransking um netverksettar mótmælisrørslur (2017), lækka talgild amboð munandi koordinatiónskostnaðirnir fyri rørslur, sum ger, at borgarar kunnu vísa sína ónøgd uttan tær vanligu forðingarnar fyri at skipa seg.

Logikkurin handan felags átøk: gera hin ósjónliga meirilutan sjónligan

Í sínum týðandi verki "The Logic of Collective Action," greiddi búskaparfrøðingurin Mancur Olson (1965) frá, at tað er trupult at fáa stórar bólkar at skipa seg fyri eina felags orsøk, tí royndin, ið krevst, vanliga vegur tyngri enn tann einstaklingaligi fyrimunurin. Ein talgild áheitan loysir hetta trupulleikan við at gera tað lætt fyri einstaklingar at vísa sín stuðul.

Í eini dagføring av hesari teori fyri tøknialdurin, vísa Bimber, Flanagin og Stohl (2005) á, at grensuleys tøkninett ger tað møguligt at fáa til vega stórar felags verkætlanir uttan tørv á kostnaðarmiklum, formellum feløgum.

Í teirra kanning av netundirskriftum, boykottum og teldupostherferðum lýsa Earl og Kimport (2011) hví undirskriftin er ein so sterk inngangsleið: talgildu amboðini skerja kostnaðin fyri at skapa, skipa fyri og luttaka í eini verkætlan, og taka burtur tørvin á, at luttakarar eru á sama stað samstundis. Jú lægri aðrastaði, jú fleiri fólk taka tað fyrsta stigið.

Ein undirskriftarinnsavning við túsundatals undirskriftum virkar sum eitt kraftmikið kunningar signal. Tað boðar politikarum frá, at ein trupulleiki hevur valstríðsvirði, og fyritøkum frá, at teirra merki er í váða.

Styrkin hjá veikum bondum: hvussu kunning breiðist út

Sosiologurin Mark Granovetter's (1973) teori um "styrkin í veikum bondum" er avgerandi fyri at skilja viralar áheitanir. Meðan okkara tættastu vinir deila somu upplýsingar sum vit, virka okkara kunleikar sum brýr til heilt nýggj sosial netverk.

Centola og Macy (2007) víðkaðu hetta seinni og vístu, at meðan sterk bond eru neyðug fyri at sannføra fólk um at taka hættisligar avgerðir, so eru veikari bond serliga vælegnað til at breiða út information, ið ber lítlan váða, sum eitt leinki til eina áheitan.

Ein deiling á sosialum miðli kann seta eina verkætlan í samband við eitt heilt nýtt netverk, og loyva henni at breiða seg langt út um upprunaliga ringin hjá skaparanum.

Sálarfrøðin aftanfyri undirskrift: samleiki og sosialt prógv

Hví skrivar ein einstaklingur undir? Kanningar vísa á fleiri lykilmotivatiónir.

• Samskila hvør tú ert: At undirskriva eina undirskriftainnsavning er ein máti fyri ein persón at alment vátta síni virði fyri sínum javnlíkum.
• Fólkalig váttan: Sum sálfræðingurin Robert Cialdini (1984) hevur skjalprógvað, hyggur fólk at atburði hjá øðrum fyri at áseta egnar handlingar. Tá túsundir hava skrivað undir, eru onnur sannlíkt at fylgja eftir. Hetta ger, at tær fyrstu 100 undirskriftirnar eru torførastar at tryggja.
• Hitatáttan: Búskaparfrøðingurin James Andreoni (1990) fann uppá henda hugtakið fyri at lýsa innara kensluliga vinningin, sum fólk fáa, tá tey gera nakað, ið tænir øðrum. At stovna undirskriftagoymt veitir ein skjóta og óhindraða leið at náa hesi kenslu.

Hetta er eisini orsøkin til, at ferðin er so óáreiðilig. Í teirra stórskalaði kanning av netluttøku funnu Margetts, John, Hale, og Yasseri (2016) út, at flestu royndir við felags átøkum á netinum ongantíð byrja, meðan nøkur fáa skjóta vøkstur, og avgerandi faktorið er ofta sosial ávirkan: at vísa fólki, hvussu nógv onnur longu hava virkað, ávirkar sterkt, um tey fara at luttaka. Hetta váttar, at eingin undratal av undirskriftum er til, men bert tann sjónliga stuðulin, ið ávirkar eina ávísa avgerð.

Týdningurin av søgum: hvussu frásagnir sannføra

Taugavísindagransking vísir, at heilin okkara er tillagaður søgum. Sambært granskara Paul J. Zak (2015), sannførandi søgur við fokus á persónar loysa út synthesis av oxytocin í heilanum, ein neurokemikalie, ið økir kenslurnar av álit, samkenslu og ein vilja til at hjálpa.

Hetta greiðir frá, hví ein áheitan, sum er útformað kring ein einstakan, viðkomandi persón, hevur størri sannlíkindi fyri at fáa undirskriftir enn ein, ið bert stolar á tøl og óítøkilig politisk argument. Set andlit á málið.

Leiklutur miðlanna: upplýsingafossar

Ein áheitan eydnast sjáldan í einum tómarúmi. Akademiskar kanningar av umsitingarligum e-petitionsskipanum hava víst, at fjølmiðlaumtala er høvuðsstrikun fyri spreingivøkstri.

Granskari, sum hava greinað bretska tingiðs áheitanarpall, hava funnið út av, at áheitanir uppliva eina upplýsingastreymu: fjølmiðlaumrøða fær fyrstu undirskriftirnar á glið, og vaksandi undirskriftatal verður síðani ein tíðindaverdugur tilburður í sær sjálvum, sum eggjar til enn meira fjølmiðlaumrøðu.

Sum David Karpf (2012) greiðir frá í "The Analytic Activist", brúka nýmótans herferðir hagtølini fyri undirsjóðir tilktørvandi at leggja fram søgur fyri tíðindafólk, sum prógvar, at ein áhoyraraskari longu er til fyri evnið.

Tá ið undirskriftainnsavnanir virka best: ein taktisk greining

Ikki allar undirskriftainnsavningar eru líka virkandi. Í sínari greining av talgildum undirskriftainnsavningarskipanum heldur Scott Wright (2015) fram, at eydna er í stóran mun treytað av, hvussu nágreinilig málið er, og hvussu ábyrgdaríkur móttakarin er.

• Local og vinnuligir málbólkar: Undirskriftainnsavningar eru mest virknaðar, tá ið tær eru ætlaðar til býráð, skúlastýri og virki. Hesi eindir eru kenslar fyri lokalum veljaratrýsti og broytingum í almennum umdømi.
• Sértøk og vinnandi mál: Ein undirskriftainnsavnan fyri at seta upp eitt gonguteig á eini ávísari gøtu hevur nógv størri møguleika fyri at eydnast enn ein, sum krevur endan á alheims fátækradømi. Málið má vera ein ítøkilig átgerð, sum ein ásettur avgerandi persónur hevur heimild at fremja.

Síðari ávirkan: dagskrársetan

Jú, sjálvt tá ið ein undirskriftainnsavnan ikki røkkur sínum høvuðsmáli, eydnast tað ofta á ein meira fiman hátt: at seta almenna dagsskránna. Sambært klassisku dagsskrársetingsteoriini hjá McCombs og Shaw (1972) sigur hon, at miðlarnir siga ikki fólki, hvat tey skulu halda, men heldur, hvat tey skulu hugsa um.

Ein sjónlig undirskriftainnsavning trýstir eitt ávíst evni inn í almenna kjakið. Tað noyðir avgerðartakarar at verja sína støðu almenniliga, broytir rákini fyri góðtókta politiska kjak og ger eitt áður ignorerað evni til ein týdningarmiklan almennan trupulleika.

Sekundær ávirkan: menning av sosialum kapitali

Ein undirskriftainnsavnan broytir ein splittaðan bólk av áhugaðum einstaklingum til eitt skipað og sambandligt netverk. Politikkur vísindamaður Robert Putnam (2000) var stúrin um minkandi borgaraligan virksemi í "Bowling Alone." Strokka pallforrit hjálpa at endurskapa eina nýggja form av borgaraligan sambandi.

Listin av stuðlum, sum eru savnaðir frá einari einstøkari áheitan, er ein sterk ogn. Tað loyvir einum skipara at umskapa eina einstaka átøku til eina varandi rørelse, har tann sami bólkur verður settur í gongd aftur seinni fyri tiltøk, brøv til avgerðatakarar ella víðari herferðir.

Politiskur vísindamaðurin Hahrie Han (2014) ger eina nytta mun her. At mobilisera aktiverar fólk, sum longu eru samd við tær, sum ein undirskriftarlisti ger væl; at skipa fyri fer longur, við at menna tær førleikar, leiðslu og ágrýtni, sum undirskriftarin hevur. Han fann út úr, at felagsskapir, sum byggja varandi mátt, gera bæði. Ein undirskriftarlisti er hin fullkomna fyrsta rung: viðgerð undirskriftirnar ikki sum endamál, men sum fólkið, ið tú nú satsar uppá.

Who actually signs: the slacktivist stereotype, tested

It is often assumed that online petitions are the domain of disengaged young people clicking from their phones. When researchers measured the actual audience, the opposite turned out to be true. In a study of online petition platforms, Anna Miotk (2019) analysed behavioural traffic data and found that petition sites are used most by older, well-educated people living in larger cities, not by the youngest internet users.

"Contrary to the claims that social media is a tool used mainly by young people, petition websites are visited by older people, educated individuals and residents of large cities."

This very platform's data has been used in that scholarly work — Miotk's study analysed one of our national petition sites alongside Avaaz and Change.org. The people who sign petitions are often exactly those with the time, civic interest, and communication skills to follow through. Note one caveat the author is careful to make: this measures who visits petition platforms, not who ultimately signs.

Why the option to sign privately matters

Signing a petition is a public act of identity, but not everyone wants their name visible to the world. Studying real signatures on one of our own petition services, Janne Berg (2017) found that even when names are shown by default, around one in three signers chose to sign anonymously when given the option.

Berg also observed that anonymity is, in a sense, contagious: people were more likely to sign privately when the petition's own creator had done so. The practical lesson for organizers is that offering a private-signature option does not weaken a petition; it lets people who would otherwise stay silent add their voice.

Niðurstøða: netverksrørslan

Sum sosiologurin Manuel Castells (2012) legði til merkis í "Networks of Outrage and Hope," eru nútíðar samfelagsrørslur bygdar á ta skjótu digitalu sambandið av felags áhuga. Vísindaliga litteratururin váttar, at ein væl útførd talgild undirskriftainnsavning er munandi meira enn symbolsk aktivisma.

Meðan tað ikki er ein loysn í sær sjálvum, er tann talgilda undirskriftainnsavningin vorðin eitt prógvað amboð til at máta almenna meining, fanga fjølmiðlaáhugamál, byggja sosialan kapital og geva teimum við valdi eitt ófrávíkiligt signal.